หากใจชั้นนั้นดั่งพสุธา ลอยลาฟ้าไกลไร้เขตขันต์
ส่วนเทอนั้นเปรียบดั่งพนาวัล มีฝันและทางที่ต้องเดิน
ร้าวรานเพราะชั้นเอาแต่เหิน ก้าวเดินของเทอกับส่วนเกิน
ผ่านมาดั่งฝันพลั้งใจเพลิน หมางเมินถึงคราวด้วยเศร้าใจ
เกิดมาแค่เพียงได้รักกัน… มันก็สวยงามแล้ว
Filed under Philosophy
